20140722-212736-77256491.jpg

 

 

Ήταν και αυτά τα μαζεμένα καλοκαίρια που κάθε χρόνο αποχαιρετούσα και έναν αγαπημένο.
Ξεκίνησαν το 9, Απρίλιος του 9 όταν έμαθα για την αρρώστια του Π. και Αύγουστος όταν τον έχασα.
Ούτε χρόνος δεν πέρασε και η γιαγιά μου δεν άντεξε και τον χαμό του αγαπημένου της Π. και για ένα μήνα κατέβασε διακόπτη.
Κυριακή ήταν θυμάμαι που κατέβηκα και δεν είχε βάλει τις κρέμες της. Πάντα έστω και για πλάκα μας έλεγε “Αν σταματήσω να φοράω κρέμα είμαι στα τελευταία μου”. Πόσο δίκιο είχε; 3 μέρες μετά της διάλεγα το αγαπημένο της φόρεμα και το κραγιόν της.
Και τέλος, ένα χρόνο μετά ο αγαπημένος μου Κ. ο παππούς μου. Που την προηγούμενη μέρα είχαμε πιει πολίτικη λεμονάδα, μου έκανε αστεία και ούτε που το φανταζόμουν τι με περίμενε.

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί και οι 3.
(Ααααα ρε Ν. καλά τα λες. www.exostispress.gr/Article/diskoloi-apoxairetismoi-0#ixzz3861c838V)
Βλέπεις όταν έχασα την μαμά μου, είχα αυτούς τους 3 για να στηριχτώ. Αυτοί με νταντέψανε. Μάλλον για να είμαι ειλικρινής ο παππούς και ο Π. γιατί η γιαγιά μου είχε πάθει ένα σοκ, και για ένα μεγάλο διάστημα όλοι την νταντεύαμε. (Δεν είναι και λίγο. Να χάνεις το παιδί σου είναι νομίζω από τα πιο δύσκολα πράγματα στον κόσμο.)

Σήμερα λοιπόν 3 χρόνια μετά και από τον θάνατο του Κ. μου, και αφού τελείωσαν όλα τα διαδικαστικά νιώθω ελεύθερη.

Ξέρεις ποτέ δεν μ’αρεσε η ιδέα του να θάβω τους αγαπημένους μου. Ποτέ.
Ίσως γιατί όταν συνέβη στην μαμά μου εγώ ήμουν αυτή που έτρεχε για τα διαδικαστικά.
Ποιο μάρμαρο, ποιο σχέδιο, ποιο λουλούδι, είναι καθαρά, δεν είναι, 9μερα, 3μηνο, χρόνος. Δεν είχα καλά καλά προλάβει να συνειδητοποιήσω τι έγινε και ξαφνικά έπρεπε να πάρω αποφάσεις για βλακείες. Πράγματα που ειλικρινά δεν με ενδιέφεραν καθόλου και μόνο θλίψη μου δημιουργούσαν και βέβαια μετά από 3 χρόνια στην εκταφή έπρεπε να ζήσω άλλο μαρτύριο. (Ευτυχώς με την βοήθεια της θείας Σ.)

Είμαι σίγουρη ότι η θρησκεία μας θα έχει κάποια εξήγηση για όλο αυτό, αλλά ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει σε αυτήν την φάση να το μάθω.

Σήμερα λοιπόν τελείωσαν και τα τελευταία διαδικαστικά, που αναγκαστικά έτρεχα εγώ, νιώθω τόσο μα τόσο ελεύθερη από όλο αυτό το πράγμα.
Νιώθω σαν να έφυγε ένα βάρος και ότι τώρα πια όλοι είναι εκεί που πρέπει. Οι αγαπημένοι μου στην καρδιά μου και εγώ εδώ, να προχωράω μπροστά. Να κάνω το μπλακ χιούμορ μου και που και πού να τους πιάνω και καμιά συζήτηση (στο μυαλό μου) για το πώς είναι τα πράγματα και τι κατάλαβαν που έφυγαν.

Αρκετά.

Αν με ρωτήσεις εγώ προτιμώ την καύση.
Μια ωραία τελετή, αγαπημένοι φίλοι, ιστορίες σκέψεις και όλα να τελειώνουν εκεί. -Σαν τις ολονυχτίες που τους κάναμε στον κήπο-.

Απλά, γρήγορα και εύκολα.

Gazpacho

4 ντομάτες
1 μεγάλο από τα μικρά αγγουράκια ή 2 μικρά
1 πιπεριά Φλωρίνης
1 μέτριο κρεμμύδι ξερό
2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια
1 μικρή σκελίδα σκόρδο
μια χούφτα σέλινο
1 χούφτα μαϊντανό
1 κουταλιά της σούπας μέλι
1/2 κουταλάκι κύμινο σε σπόρους
1/2 κουταλάκι κόλιαντρο σε σπόρους
αλάτι θαλασσινό
πιπέρι
λίγο πιπέρι καγιέν ή ταμπάσκο
1/2 κουταλιά worcestershire sauce
2 κουταλιές ξίδι
1/2 – 1 λεμόνι (τον χυμό του)
και το δικό μου προαιρετικό τάτς… λίγη βότκα (εδώ με γεύση λεμόνι)

Δεν έχω να σου πω πολλά
Άπλα καθαρίζεις τα τα λαχανικά και τα κόβεις κομματάκια,
ιδανικά τα βάζεις στο μπλέντερ, μαζί με τα υπόλοιπα υλικά και τα πολτοποιείς.
Εγώ το έκανα με την ράβδο γιατί βαριόμουν να πλένω το μπλέντερ.
Δοκιμάζεις μήπως χρειάζεται να προσθέσεις κάτι περισσότερο, έτσι ώστε να το φέρεις στην γεύση σου. Και είναι σχεδόν έτοιμο.

Σχεδόν, γιατί πρέπει να το παγώσεις πολύ καλά! Το σερβίρεις με έξτρα ελαιόλαδο και εδώ με λίγο ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι (μόνο το πράσινο μέρος)

Να! Κοίτα….
https://www.flickr.com/photos/92088869@N08/sets/72157645238226849/

πι.εσ.1
Την Κυριακή είχαν έρθει από το σπίτι η Ε. με τα παιδιά.
Ποια παιδιά δηλαδή? Ο Β. με έχει περάσει πια στο ύψος και ο Κ. μου του χρόνου δίνει πανελλήνιες.
Ξέρεις κοίταζα τα ξαδέρφια μου και ήμουν τόσο χαρούμενη, τόσο που μου ερχόταν να δακρύσω. Ίσως γιατί ήταν και η μέρα που έφυγε ο παππούς, ίσως γιατί και στους δύο με έναν περίεργο τρόπο έβλεπα τον Π., τον θείο μου, είτε απλά γιατί είχα να τους δω τόσο πολύ καιρό και έφταιγα και εγώ για αυτό.  Αλλά ήμασταν οικογένεια.

πι.εσ.2
Για αυτά τα 3 χρόνια δεν μπορώ να μην ευχαριστήσω την Α. (και τον Α.) την Φ. αλλά και τον Ν. για το πόσο πολύ με στήριξαν και πριν και μετά.

πι.εσ. 3
Αλλά και όλους τους φίλους μου που κάθε “δύσκολο” βράδυ ήταν εκεί και τα πίναμε στον κήπο. ❤

πι.εσ. 4
Το πιο αστείο της υπόθεσης ήταν ο κύριος στο νεκροταφείο που (και φέτος) μου έκανε πλάκα ότι τα λεφτά για την εκταφή είναι 66.62 ευρώ, το νούμερο του σατανά.
Εγώ γέλασα!

Advertisements