Tags

15175164224_bc617a4266_o

Γεροπαράξενη

Παρατηρώ ότι όσο μεγαλώνω γίνομαι όλο και πιο παράξενη, ότι έχω και λιγότερες αντοχές και ότι δεν θέλω να χάνω χρόνο και χρήμα σε πράγματα που δεν με γεμίζουν ή δεν μου δίνουν χαρά…

Αλλά το χειρότερό μου, τώρα με την κρίση, είναι να πηγαίνω σε μαγαζιά για φαγητό και να φεύγω από εκεί χωρίς να έχω φάει καλά. (Ειδικά αν έχω διαβάσει και καλή κριτική για το εκάστοτε μαγαζί.)

Πάνω σε αυτό ξεκίνησα να γράφω το ποστ και τελικά κατέληξε να είναι μια αρνητική κριτική για το μακαρονάδικο που φάγαμε την Κυριακή με τους Κουμπάρους μου. Όταν το ξαναδιάβασα σκέφτηκα ότι δεν έχει νόημα να το ποστάρω, κυρίως γιατί δεν είχα λόγο να γράψω ένα τέτοιο κείμενο, μιας και δεν είμαι κριτικός γεύσης.

Το να είσαι κριτικός είναι δύσκολη δουλειά.
Για μένα πρέπει σίγουρα να πας πάνω από μια φορά, πρέπει να μην σε περιμένουν ή ακόμα καλύτερα να μην σε ξέρουν (και τύχεις ειδικής μεταχείρισης).
Ύστερα, πρέπει να πληρώσεις για το γεύμα σου -μην το γελάς, τα καλέσματα για δοκιμές που συνεπάγονται μια καλή κριτική δεν μετράνε. Πρέπει να είσαι αντικειμενικός από όλες τις απόψεις.

Αλλά πάνω από όλα:
Πρέπει να είσαι ειλικρινής. Πρώτα σε σένα και ύστερα σε αυτούς που θα σε διαβάσουν, με πρώτο από όλους τον εστιάτορα.

Σκεφτόμενη όλα αυτά μου ήρθε στο μυαλό μου ο παππούς μου, ο Κ. μου. Θυμάμαι λοιπόν μια Κυριακή που είχε έρθει ο θείος μου με τη θεία μου και τα παιδιά, μικρά τότε, να μας πάρει (εμένα, τη γιαγιά και τον παππού) να πάμε να φάμε έξω. Λόγω του μικρού μου ξαδέρφου, που δεν ήταν και εύκολος στο φαγητό, διαλέξαμε να πάμε στο Da Bruno, ένα Ιταλικό εστιατόριο του Φαλήρου, για να φάει μακαρόνια ή πίτσα.

Σημείωση:
Ο παππούς το να βγαίνει σε “σικ” εστιατόρια το έβρισκε αν μη τι άλλο κουτό. Βλέπεις η γιαγιά ήταν πολύ καλή μαγείρισσα και τα έφτιαχνε όλα τέλεια. Όλα όμως. Με υλικά πρώτης ποιότητας και πολύ πιο οικονομικά. “Εστιατόρια, πεταμένα λεφτά” έλεγε. Kαι πίστεψέ με, τσιγκούνης δεν ήτανε.
Τώρα βέβαια αν τον πήγαινες σε μια καλή ταβέρνα ή ένα καλό μεζεδοπωλείο (αυτά τα παλιάς κοπής, όχι τα μοντέρνα) μια χαρά χαρούμενός ήταν. Αλλά όχι και “να πετάξουμε τα λεφτά μας για μια μακαρονάδα”.
Και σκέψου ότι μιλάμε για μακαρονά και όχι αστεία.
Τα παλιά τα χρόνια που είχε ακόμα το ψαράδικο στην Κεντρική Αγορά της Αθήνας, ξύπναγε από τις 3 το πρωί και πήγαινε στη Σκάλα για να αγοράσει τα ψάρια του. Με το που έφτανε στην Αγορά έτρωγε και μια μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα και ψωμί, που ήταν το αγαπημένο του. Μπορούσε να τρώει μακαρόνια κάθε μέρα.

Θυμήθηκα λοιπόν τον παππού εκείνη τη μέρα, που με το που είδε τον κατάλογο δεν ήθελε καν να τον διαβάσει, αν μπορούσε να φύγει και να πάει σπίτι να μας περιμένει, θα το έκανε.
Τελικά με τα χίλια ζόρια διάλεξε μια απλή Μπολονέζ. Αφού ακούσαμε την ανάλυσή του για το πόσο κοστίζει αυτό το πιάτο και πόσο το χρεώνουν, άρχισε να εξερευνά το τραπέζι.
Όταν είδε τα βουτυράκια και το πατέ ελιάς ξίνισε τα μούτρα του και ύστερα το μάτι του έπεσε στο μπολάκι με την τριμμένη παρμεζάνα. Να και κάτι που του άρεσε, τουλάχιστον φέρνανε παρμεζάνα.
Με το που ήρθε η μακαρονάδα του, χωρίς να αγγίξει τίποτα από τα πρώτα που πήραμε, έπιασε το μπολάκι με το τυρί και το έριξε όλο πάνω στα μακαρόνια του. Όλο όμως.
Εγώ και ο θείος μου κλαίγαμε από τα γέλια.
“Τώρα μάλιστα” είπε, “τώρα να σας τα δώσω τα λεφτά της”. Ο γλυκούλης μου…

Τελικά από εκείνο το γεύμα δεν του άρεσε τίποτα, μόνο η παρμεζάνα.
Αν ήταν κριτικός γεύσης, θα το είχε βαθμολογήσει με τον χειρότερο βαθμό. Με βάση τα δικά του κριτήρια, τα δικά του βιώματα και τις δικές του μνήμες. Αντικειμενικότατος δηλαδή. #not
Από την άλλη, όλοι οι υπόλοιποι θα σου λέγαμε πόσο τέλεια φάγαμε και ειδικά τα παιδιά που είχαν την ευκαιρία να διαλέξουν ανάμεσα σε πίτσα και μακαρόνια.
Εγώ πάλι, επειδή με αυτό μαγαζί είμαι πολύ δεμένη, από τα 80′s που με πήγαινε η μαμά μου και παίρναμε προσούτο με πεπόνι που ήταν της μόδας, μόνο τα καλύτερα θα σου έλεγα. Και ακόμα και τώρα, που τις τελευταίες φορές που έχω πάει, δεν έφαγα όπως παλιά, πάλι με αγάπη το βλέπω. Και ξέρω ότι πάλι θα του δώσω μια ευκαιρία και θα ξαναπάω.

Όσο για το νέο μακαρονάδικο, κανονικά θα πρέπει να πάω και εκεί μια δεύτερη φορά, αλλά να σου πω κάτι; Μου φάνηκε τόσο δήθεν που δεν με βλέπω να ξαναπηγαίνω. Είπαμε έχω γίνει και γεροπαράξενη.

Και για να ισιώσει λίγο το στομάχι μου…

Κρεατόσουπα με λαχανικά

Για τον ζωμό
2 μεγάλα κομμάτια οσομπούκο ή όποιο άλλο κομμάτι προτιμάτε
1 μεγάλο κρεμμύδι
1 καρότο
σέλινο
1 πιπεριά Φλωρίνης
1 πιπερίτσα καυτερή ή και 2 αν το αντέχεις
2 μικρές σκελίδες σκόρδο
1 κομμάτι τζίντζερ (όσο και το σκόρδο και λίγο μεγαλύτερο)
2 φύλλα δάφνης
10-12 πράσινοι κόκκοι πιπεριού ή 1 μακρύκοκκο αφρικάνικο

Για την σούπα
2-3 κούπες μιξ φρέσκων λαχανικών
1-2 κουταλιές της σούπας πελτέ ντομάτας
αλάτι, πιπέρι

Λέγοντας μιξ εννοώ…
2-3 μανιτάρια, σε ροδέλες
1 μικρό καρότο, κομμένο σε ροδέλες και μετά στα 4
1 μικρό κολοκυθάκι, κομμένο σε ροδέλες και μετά στα 2
1 χούφτα τοματίνια, κομμένα στα 2
ψιλοκομμένο σέλινο
1 μικρή πιπεριά Φλωρίνης κομμένη σε κομματάκια
½ πράσο, κομμένο σε λεπτές φέτες
μπρόκολο και κουνουπίδι, κομμένο σε μικρές μπουκίτσες

Τα κόβω με τον συγκεκριμένο τρόπο για να βράσουν στην ίδια ώρα όλα τα λαχανικά

Το μυστικό αυτής της σούπας είναι στον ζωμό.

Ακόμα και αν δεν πάρετε οσομπούκο και χρησιμοποιήσετε ένα άλλο κομμάτι κρέατος, να ζητήσετε κόκαλο.

Το κόκαλο, μαζί με όλα αυτά τα μυρωδικά θα δώσουν την γεύση στον ζωμό. Και βέβαια το βράσιμο… Εδώ θέλουμε πολύ βράσιμο, έτσι ώστε όλες οι γεύσεις να περάσουν στον ζωμό και το κρέας να είναι τόσο μαλακό που να διαλύεται.

Μην σε τρομάζει το σκόρδο και το τζίντζερ δεν θα μυρίζει η σούπα σου περίεργα, ίσα ίσα όμως ο ζωμός σου θα έχει μια ωραία γεμάτη γεύση.

2 κομμάτια οσομπούκο είναι για 2 άτομα οπότε υπολογίστε και 1 – 1.5 κούπα μιξ λαχανικών για το κάθε άτομο.

Ξεκινάω βάζοντας το κρέας μαζί με το κρεμμύδι, το καρότο, το σέλινο, την πιπεριά Φλωρίνης, το σκόρδο, το τζίντζερ, τα φύλλα Δάφνης, και το πιπέρι μαζί με αρκετό νερό να βράσουν. Περίπου 1.5 λίτρο νερό, μπορεί και 2. Και τα βάζω να πάρουν μια βράση. Στα πρώτα λεπτά είμαι από πάνω και ξαφρίζω. Όταν τελειώσει αυτή η διαδικασία χαμηλώνω την φωτιά σε μέτρια (προς δυνατή) και τα αφήνω να βράσουν για καμιά ώρα.

Όταν είναι έτοιμο, δηλαδή λιώνει το κρέας και ο ζωμός έχει πάρει γεύση, αφαιρώ το κρέας και τα λαχανικά (ή το σουρώνω).

-Τα συγκεκριμένα λαχανικά τα τρώω μέχρι να γίνει η σούπα-

Δοκιμάζω τον ζωμό και τον αλατίζω. Προσθέτω όλα τα λαχανικά μαζί με τον πελτέ και τα βάζω να πάρουν μια – δυο βράσεις. Δεν μ’ αρέσει να είναι παραβρασμένα εμένα τα λαχανικά για αυτό και δεν τα βράζω πολύ.

Παράλληλα καθαρίζω το κρέας από το κόκαλο, και το κόβω με το χέρι σε μικρά κομμάτια. Το ρίχνω μέσα στην σούπα ή το κρατάω σε ένα μπολάκι να βάζει ο καθένας όσο θέλει.

Τσεκάρω μια τελευταία φορά στο αλατοπίπερο και η σούπα είναι έτοιμη για σερβίρισμα.

Σερβίρω σε βαθιά πιάτα, μαζί με το κρέας, ρίχνοντας από πάνω φρεσκοτριμμένο πιπέρι, ωμό ελαιόλαδο και φρέσκο λεμόνι.

Απαραίτητη προϋπόθεση ένα καλό ζυμωτό ψωμί.

τιπ. 1
Εγώ δεν βάζω πατάτα, αλλά άμα θες πρόσθεσέ την στα λαχανικά. Μπορείς επίσης να προσθέσεις και άλλα λαχανικά της αρεσκείας σου, παντζάρι, σελινόριζα, λάχανο, ότι θες. Απλά είναι σημαντικό το μέγεθος που θα τα κόψεις έτσι ώστε να βράσουν όλα την ίδια ώρα.

τιπ. 2
Μην φοβηθείς το σκόρδο, το τζίντζερ και την πιπεριά. Όχι δεν θα βρομάει σκορδίλα, ή πιπερίλα η σούπα σου, απλά θα έχει μια γεμάτη γεύση. Αξίζει.

τιπ. 3
Πολλές φορές θα δεις ότι προσθέτω και πράσινο κάρδαμο 6-8 σπόρια, στην συγκεκριμένη μου είχε τελειώσει. Αν και επειδή είναι πιο φίνα γεύση ταιριάζει καλύτερα στην κοτόσουπα και στην ψαρόσουπα.

τιπ. 4
Πάντα να ζητάς κόκαλα από τον χασάπη σου, ακόμα και αν πάρεις κομμάτι που δεν έχει. Ειδικά στην σούπα, είναι αυτό που δίνει γεύση. Εγώ τα ζητάω και τα βάζω στην κατάψυξη να τα έχω.
τιπ. στο τιπ. Ρίξε ένα κόκαλο στο νερό για τα μακαρόνια με κιμά. Δεν λέω τίποτά άλλο.

τιπ. 5
Πολλές φορές βάζω περισσότερο νερό στο βράσιμο, και κρατάω ζωμό για την επόμενη μέρα ή για μια άλλη σούπα ή για κάποιο ριζότο

τιπ. 6
Και δώσε βάση.
Ρίξε μέσα στην σούπα, έτσι μαζί με τα λαχανικά και 2 κουταλιές της σούπας τραχανά. Δεν φαντάζεσαι γεύση.
(Αν δεν τρως τραχανά ρίξε λίγο σουσαμάκι, το ζυμαρικό…)

τιπ. 7
Αν δεν θες να βάλεις πελτέ, μη βάλεις!
Αλλά αν δεν βάλεις πελτέ βάλε μια κουταλιά της σούπας (και παραπάνω αν θες) κουρκουμά. Σέρβιρέ την με μπόλικο λεμόνι και θα με θυμηθείς.
(Βάλε όμως μέσα τα τοματίνια, του πάει)

Να! Κοίτα…
https://www.flickr.com/photos/92088869@N08/sets/72157648895652708/

πι.εσ.1
Ξέρεις…  σαν “φουντ μπλόγκερ” (τρομάρα μου), κατά καιρούς δέχομαι προσκλήσεις από εστιατόρια για να δοκιμάσω το νέο τους μενού και σε κάποια από αυτά πάω έτσι και αλλιώς, αλλά μετά από την πρόσκληση, επειδή όλο και κάτι καλό θα πρέπει να γραψω, προτιμώ να απέχω… Βλέπεις πάντα υπάρχει και η πιθανότητα κάτι να μη μ’ αρέσει.

πι.εσ. 2
Κάποια στιγμή, όταν μεγαλώσω και γίνω σοφότερη θα γράφω και εγώ κριτικές, με ψευδώνυμο για να μπορώ να γράφω όόόόόόόόόόόόόόόόόλη την αλήθεια. Και ας με λένε γεροπαράξενη πίσω από την πλάτη μου.

πι.εσ. 3
Ακριβώς γιατί διάβαζα παντού το πόσο ωραίο είναι το μαγαζί της Κυριακής, και παντού έβλεπα φωτορεπορτάζ για αυτό, είχα μια άρνηση να πάω. Ειδικά όταν είδα το στάιλινγκ του μαγαζιού και των σερβιτόρων. Τελικά το ένστικτο μου έχει πάντα δίκιο. Πολύ κακό για το τίποτα…

πι.εσ. 4
Είναι πολύ δύσκολη δουλειά το να κρίνεις.
Και όχι μόνο τα εστιατόρια…

Advertisements